تغذیه بوقلمون ها

تغذیه بوقلمون به گونه ای است که بوقلمون های وحشی همه چیز خوار بوده و بر روی زمین و یا بر سر بوته های کوچک و درختان به تغذیه می پردازند.

ولی این بوقلمون علاقه بیشتری به بلوط و آجیل ها دارد و البته انواع دانه ها، توت ها، ریشه ها و حشرات را نیز مصرف می کند. آنها در برخی مواقع به خوردن دوزیستان و خزندگان کوچک از قبیل مارمولک و مار می پردازند. بوقلمون های وحشی اغلب در مراتع پرورش گاوها به سر می برند.

آنها به حیات خلوت خانه ها سر می کشند تا غذا بیابند و یا پس از برداشت محصول مزارع ، به آن سرکشی می کنند و باقیمانده حاصل از خرمن این محصولات را بر می چینند. آنها همچنین به خوردن انواع گراس ها می پردازند. با توجه به تنوع مواد غذایی آنها ، اغلب جمعیت شان در یک منطقه محدود به سرعت افزایش می یابد. اوایل صبح و دمدمای غروب بهترین زمان تغذیه آنها است.

بدن بوقلمون گوشتی در مقایسه با مرغ گوشتی دارای چربی کمتری است و در طول دوره رشد پروتئین بیشتری را در خود ذخیره می کند بنابراین نیاز پروتئینی جوجه بوقلمون ها و بوقلمون های در حال رشد به مراتب بیشتر از مرغ گوشتی است. نسبت انرژی به پروتئین جیره بوقلمون ها، بسته تر از مرغ گوشتی است.

اغلب در جیره نویسی بوقلمون ها ، نسبت انرژی به پروتئین به عنوان یک محدودیت ، ضرورت چندانی ندارد. با این وجود مصرف چربی و افزایش سطح آن در جیره بوقلمون اثرات مثبتی داشته است. جوجه بوقلمون ها تا سن خاصی ، لاشه عاری از چربی دارند ولی پس از آن ظرفیت ذاتی و ژنتیکی آنها برای توسعه چربی شکل می گیرد و رسوب چربی سرعت می گیرد.

سرعت این افزایش تابع سطح انرژی قابل متابولیسم جیره است ولی افزایش پروتئین جیره پایانی بوقلمون ها در مقایسه با سطح انرژی آن ضرورتا موجب کاهش چربی لاشه نمی شود.

اهمیت تغذیه بوقلمون در دوره پرورش اولیه:

همانطور که اشاره شد در سویه های تجاری بوقلمون ، حمایت تغذیه ای جوجه ها توسط دانه ای با کیفیت در روزهای اولیه کلید موفقیت در روزهای بعدی است. «مدیریت خوراک دهی» و «بافت» خوراک به اندازه «فرمول» جیره در تغذیه هفته های اول جوجه بوقلمون ها اهمیت دارد. تهیه پیش دان کرامبل با کمترین مقدار ذرات ریز و گرد و غبار بهترین نتیجه را از نظر مصرف غذا نشان می دهد.

برای تغذیه بوقلمون در مراحل اولیه باید ذرات کرامبل به اندازه ای باشد که موجب تشویق مصرف آنها گردد. از طرفی اندازه ذرات و به ویژه ذرت به اندازه ای باشد که موجب تحریک فعالیت های سنگدان شود. ذرات کمتر از ۰٫۵ و بین ۰٫۵ تا ۱ میلی متر در روزهای اول هریک ۲۰ درصد و ذرات بین ۱ تا ۱٫۵ میلی متر، ۲۵ درصد مصرف شده اند. اندازه های بعدی به تدریج مصرف کمتری داشته اند.

روش خوراک دهی دان کرامبل در هفته اول به گونه ای است که جوجه ها برای دسترسی به دان و آب راه زیادی نروند. پر کردن دانخوری ها مناسب است حتی اگر مقداری از دان اتلاف شود. گاه به دلایل متابولیکی ، جوجه ها دچار بی­ حسی و بی­ علاقگی می شوند و تمایلی به خوردن و نوشیدن نشان نمی دهند. جوجه های مربوطه را اصطلاحا «جوجه گرسنه» می نامند.

در صورت عملیات جوجه کشی از قبیل نوک چینی، واکسیناسیون، ناخن زنی و کندن زائده منقاری این مشکل به مراتب پیچیده تر و جدی تر می شود. هر کاری را باید انجام داد تا این جوجه ها به خوراک بیایند. انتقال از مصرف دان کرامبل به دان پلت به گونه ای باشد که منافع ناشی از مصرف کرامبل از بین نرود. در صورتی که پلت مصرفی خیلی بزرگ یا بلند باشد، ممکن است توسط جوجه ها پس زده شود زیرا هنوز آماده مصرف دان های بزرگتر نیستند.

اگر مصرف غذا برای مدت ۱۲ تا ۲۴ ساعت کاهش یابد، جوجه ها رشد یک روز خود را از دست می دهند و نسبت به بیماری های روده ای حساس می شوند، اگر تغییر جیره از دان کرامبل به دان پلت درست در زمان انتقال از سالن پرورش اولیه به سالن رشد باشد، موجب تنش آنها شده و مصرف غذای آنها کاهش می یابد. در این صورت باید ابتدا آنها را منتقل کرد و پس از چند روز جیره آنها را تغییر داد.

فیزیولوژی تغذیه بوقلمون جوان:

تغذیه بوقلمون

تغذیه بوقلمون

 منبع انرژی:

جوجه بوقلمون ها با ذخایر اندک انرژی متولد می شوند و گلیکوژن مورد نیاز آنها از طریق گلوکونئوژنز و از پروتئین ها بوجود می آید. کوشش برای فعال کردن ذخایر گلیکوژن انرژی اثر مفیدی ندارد. در گذشته قبل از خروج جوجه بوقلمون ها از جوجه کشی ها، به آنها شربت گلوکز داده می شد.

این کار در کوتاه مدت (حداکثر دو یا سه ساعت) برای تغذیه بوقلمون مفید است ولی جذب گلوکز موجب از بین رفتن برخی آنزیم های کلیدی می شود و در نتیجه سنتز گلیکوژن کاهش می یابد و این موضوع از نظر وضعیت سلامت جوجه ها در دراز مدت زیان بار است. آلانین یک اسید آمینه غیرضروری است. تزریق آن به جوجه ها موجب افزایش گلوکز می شود بدون اینکه اثری بر ذخایر گلیکوژن داشته باشد. بدیهی است که نمی توان اثرات درازمدت تزریق آلانین را بررسی کرد.

به ویژه اینکه ممکن است از نظر تلفات نیز تأثيرات تداخلی داشته باشد که نتوان آن را سنجید. پروپیونات ها نیز از منابع تولید گلوكز در بدن محسوب می شوند و می توان آنها را به جوجه های جوان خورانید. مشکل آنجا است که این اسید آلی خوراکی، دارای اثر کاهش اشتها به میزان جزئی است و نمی توان در دراز مدت این اثرات را تفکیک کرده و سودمندی آن را به صورت قطعی بیان نمود.

ویتامین E

مسئله دیگر در رابطه با تغذیه بوقلمون ، وضعیت ویتامین E جوجه ها است. سطح این ویتامین در کبد و سرم جوجه ها بعد از ۲ یا ۳ هفته به سطح پایینی می رسد. برای مثال در یک آزمایش نشان داده شد که در زمان تولد جوجه بوقلمون، تراکم این ویتامین در حد ۸۰ میکروگرم در هر گرم کبد بود در حالی که در ۲۱ روزگی آنها به ۰٫۵ میکروگرم در گرم رسید، مصرف منابع مختلف چربی اثری بر سطح ویتامین ۲۱ روزگی کبد جوجه ها نداشت و لذا این کاهش طبیعی ویتامین E به عنوان یک معضل به ویژه در رابطه با وضعیت ایمنی آنها مطرح است.

افزودن آنتی اکسیدان به جیره جوجه ها اثری در کاهش ویتامین E آنها نداشت و همچنین از آنجا که افزودن اسیدهای صفراوی اثری بر بهبود وضعیت این ویتامین نداشت بنابراین می توان نتیجه گرفته که کاهش وضعیت ویتامین فوق در بدن جوجه ها، ربطی به جذب رودهای آن ندارد.

 التهاب روده و سندروم مرگ جوجه:

در روزهای اولیه پرورش جوجه ها برخی مشکلات مربوط به بیماری ها نیز وجود دارد که رشد اولیه آنها را با اشکال مواجه می سازد و حتی فرمولاسیون جیره آنها را دچار تغییر می دهد. التهاب روده و سندروم مرگ جوجه بوقلمون» یکی از مشکلات جدی در بسیاری از مناطق حتی ایزوله شده دنیا در پرورش آنها محسوب می شود.

این عارضه به دلیل برخی ویروس ها ایجاد شده و یا در حضور آنها تشدید می گردد. میتوان جوجه ها را با محتویات روده دیگر پرندگان الوده به سرعت بیمار کرد. این عارضه اگرچه در برخی موارد تلقات بالایی را تحمیل میکند ولی مشکل ثانویه آن است که جوجه­ های مبتلا از رشد باز مانده و رشد جبرانی هم نشان نمیدهند.

جوجه­ های مبتلا به این عارضه بعد از بهبودی، دچار اختلال جذب و هضم مواد مغذی می شوند به طوری که در ۴۹ هفتگی همچنان قابلیت هضم موادمغذی در آنها کمتر از جوجه­ های سالم است. این پدیده در همه نژادهای بوقلمون (بزرگ، متوسط و کوچک) به یکسان دیده میشود.

چربی:

در خصوص مصرف چربی در جیره جوجه بوقلمون ها مجادلات علمی وجود دارد. مصرف چربی بالا موجب تسهیل مسیر گلیکولیز بعد از تولید آنها شده و بعید نیست در روزهای اولیه موجب بهبود رشد آنها شود. طرفداران مصرف چربی زیاد در جیره بوقلمون بر این باورند که لازم نیست انتظار افزایش انرژی در نتیجه مصرف چربی را داشته باشیم، بلکه صرف حضور چربی در جیره جوجه­ ها، جایگزینی برای کربوهیدارت ها بوده و به عنوان منبع انرژی به مصرف می رسد.

جوجه بوقلمون در مقایسه با مرغ گوشتی سطح بالاتر چربی های اشباعی را تحمل و هضم می کند؛ ولی همچون مرغ در صورت برتری مطلق چربی های اشباعی در جیره، قابلیت هضم اندکی نشان می دهند.

مصرف اسیدهای چرب اولئیک و استئاریک (۱۶ و ۱۸ کربنه اشباع) در حضور مقادیر زیاد اسیدهای چرب غیراشباعی (مثل روغن سویا) به خوبی هضم می شوند زیرا سینرژیسم آنها موجب بهبود فرآیند تشکیل میسل در جذب چربی ها می شود که برای جذب چربی ها از مرز مسواکی سلول های دیواره روده و سپس هضم و جذب آنها ضروری است.

هضم و جذب اسیدهای چرب متوسط زنجیر در جوجه بوقلمون ها به شکل استثنائی بالا است و به عنوان یک روش جایگزین مناسب به جای روغن های نباتی روغن های گران و حاوی اسید چرب غیراشباع) قابل استفاده است.

ریکتز:

در برخی مزارع مشکل ریکتر دیده می شود. از آنجا که در برخی مزارع، دفعات حدوث این بیماری در گله بیشتر است، لذا به نظر می رسد یک عامل عفونی در آن دخالت داشته باشد. با این همه وقتی مواد هضمی جوجه های آلوده به جوجه های سالم داده شد، هیچ اثری بر ماندگاری یا بروز مشکل اسکلتی در آنها ایجاد نگردید.

احتمالا لازم است سطح کلسیم، فسفر و ویتامین D جیره مورد توجه قرار گیرد ولی به نظر نمی رسد که ریکنز مشاهده شده ارتباط مستقیمی با این سه ماده مغذی داشته باشد. عده ای معتقدند که دلیل آن یک ماده مغذی ناشناخته است. پروتئین حیوانی، فرموله کردن جیره های با سطح پروتئین و اسیدهای آمینه بالا برای دوره آغازین پرورش جوجه ها با استفاده از پروتئین های گیاهی مشکلاتی بوجود می آورد.

وقتی پروتئین های حیوانی از جیره آنها حذف می شود، مهمترین ماده خوراکی مصرفی کنجاله سویا می شود. برای به وجود آوردن یک جیره حاوی ۲۸ تا ۲۹ درصد پروتئین و اسیدهای آمینه مربوطه، لازم است تا سطح ۵۰ درصد جیره از کنجاله سویا استفاده شود. در صورت وجود پودر ماهی میتوان نسبت استفاده از کنجاله سویا را به ۳۵ درصد کاهش داد.

اگرچه کنجاله سویا در حد ۵۰ درصد، توازن اسیدهای آمینه را تکمیل و تأمین میکند ولی پتاسیم و الیگوساکاریدهای بالایی را به جیره می­افزاید. از آنجا که کنجاله سویا دارای انرژی پایینی است، مصرف درصد بالای آن در جیره باعث می شود که در زمان فرمولاسیون مشکل تامین جا برای درج مواد مغذی پیشنهادشده در جیره بوجود آید و لازم است به وضعیت ترئونین و آرژینین توجه جدی شود. مشکل الیگوساکاریدهای موجود در کنجاله سویا همچنان به قوت خود باقی است زیرا تا کنون آنزیم مناسبی برای تجزیه آنها به بازار عرضه نشده است.

بالابودن پتاسیم موجب مرطوب شدن بستر و افزایش جراحات كف پا می شود. لازم است توازن الکترولیتی جیره از طریق مصرف نمک کمتر، بیکربنات سدیم بیشتر و در موارد خاص با افزودن مقداری کلرید آمونيوم جبران شود. چنین توازن الکترولیتی اثر سودمندی بر بیماری «قلب گرد» (کاردیومیوپاتی خودخودی) دارد. توازن ۲۳۰ در برابر ۲۵۰ تا ۳۲۰ میلیاکی والان در کیلوگرم آن (در حضور سویا) در جیره­ای پیش آغازین موجب کنترل و کاهش بیماری فوق می شود.

اسیدهای آمینه:

در صورت مصرف سطوح بالای لایزین در جیره های پیش آغازین و آغازین، اغلب اسید آمینه آرژینین حساس می شود. توصیه معمولی برای مصرف این اسید آمینه آن است که در سطح ۱۱۰ درصد لایزین مصرف گردد. در نتیجه وقتی لایزین  ۱٫۷ باشد، آرژینین جیره برابر ۲ درصد خواهد شد. چنین سطحی از آرژینین را نمیتوان با مصرف حتى سطوح بالای پروتئین حیوانی تأمین کرد. در این شرایط مصرف آرژینین در سطح ۱۰۲ درصد لایزین، تصمیمی عملی، اقتصادی و البته اجباری است.

تغذیه بوقلمون تجاری:

برخلاف سایر پرندگان گوشتی، وزن کشتار جنس نر و ماده بوقلمون متفاوت است و لذا باید دو جنس به صورت جداگانه تغذیه شوند. نرها تا سن ۱۸ الی ۲۴ هفتگی و ماده ها تا سن ۱۵ الی ۱۶ هفتگی نگهداری می شوند. تعدادی از ماده ها به صورت لاشه، کامل به فروش می رسند در حالی که نرها عمدتا قطعه بندی می شوند.

تغذیه بوقلمون ها به گونه ای انجام می شود که منحنی رشد هدف آنها به ویژه در۶ هفته اول به خوبی دنبال شود. در بوقلمون های تجاری، از دست دادن رشد جوجه ها در مراحل اولیه حیات آنها را به زحمت می توان در مراحل بعدی رشد آنها جبران کرد. توجه به مقدار اسیدهای آمینه در تمامی سنین از اهمیت فوق العاده برخوردار است. به موازات افزایش سن بوقلمون ها، نسبت اسیدهای أمينه به انرژی را در جیره های آنها خیلی عریض و طویل نفرمایید. مصرف مقادیر ناکافی از اسیدهای آمینه بخصوص بعد از سن ۱۴ هفتگی اثر نامطلوبی بر وزن بدن و عملکرد گوشت سینه آنها دارد.

مطمئن شوید عوامل مدیریتی اثر نامطلوبی بر مصرف خوراک بوقلمون ها ندارد. به این منظور دان خوری و آبخوری کافی در مزرعه وجود داشته باشد و به ویژه در لحظاتی که تراکم بوقلمون ها بالا است از این تجهیزات استفاده به عمل آید. هرگاه مصرف خوراک کاهش پیدا کرد،

نسبت اسیدهای آمینه به انرژی جیره را افزایش دهید تا مصرف اسیدهای آمینه افزایش یابد. کیفیت پروتئین مورد استفاده در جیره از اهمیت زیادی برخوردار است. مصرف پودر ماهی در جیره بوقلمون های جوان مناسب است و به توازن اسیدهای آمینه کمک کرده و خطرات ناشی از تغییر و تنوع مواد مغذی خوراک ها به ویژه کنجاله سویا را کاهش می دهد. استفاده از مواد خوراکی با پروتئین با قابلیت هضم نامناسب محدود شود. پروتئین اضافی و هضم نشده، به مدفوع راه یافته و باعث تولید آمونیاک بیشتری در بستر می گردد.

آمونیاک بستر به نوبه خود منجر به تاول سینه و دیگر آزارهای محیطی بوقلمون ها می گردد. با توجه به دانش علمی تغذیه پرندگان، عملیات مدیریتی جاری در مورد پرورش سویه های مدرن بوقلمون و جدیدترین اهدافی که در مورد عملکرد تولید بوقلمون ها به انجام رسیده است، یک سری توصیه های تغذیه ای به عمل آمده است که در ادامه به آنها اشاره می شود.

جیره غذایی و سویه:

در تغذیه انواع بوقلمون سویه های بزرگ بوقلمون در طول دوره رشد خود با افزایش وزن روزانه مناسبی به رشد ادامه می دهند. وظیفه جیره نویسی، حفظ تمامیت سیستم استخوانی و ایجاد توازن مناسب در نسبت چربی به پروتئین لاشه است. به طور کلی بوقلمون های جوان نسب به پروتئین جیره بهتر جواب می دهند در حالی که رشد اقتصادی پرندگان بزرگتر عمدتا با مصرف انرژی در ارتباط است.

در طول تاریخ توسعه لاین ها و سویه های بوقلمون، تغییرات عمده ای را شاهد بوده ایم. امروزه این تفاوت ها مورد توجه چندانی نیستند زیرا تمامی شرکت های اصلاح نژادی درصدد توسعه سویه های بزرگتری هستند که در سنین بالاتر به بازار عرضه شوند. این روند تمایل به بلوغ در سنین بیشتر که در کشورهای اروپایی مدت ها است رایج گردیده است اکنون به عنوان نوعی استاندارد جهانی به کار می رود و لذا در حال حاضر به برنامه های تغذیه «مختص سویه» توجهی چندانی نمی شود.

نیازهای غذایی بوقلمون گوشتی (تجاری):

بوقلمون گوشتی

بوقلمون گوشتی

برنامه مناسب غذایی هر گله تابع شرایط مختلف مدیریتی، محیطی و اقتصادی است که ممکن است متفاوت از توصیه­ های تغذی ه­ای باشد که عملا در آزمایشات علمی مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین توصیه­ های علمی به عنوان راهنما عمل می کند و نباید در رابطه با وزن بدن و دیگر اهداف تولیدی، انتظار ضمانت صد در صد از آنها داشته باشیم.

برای تغذیه بوقلمون نیازهای غذایی، روش محاسبه، جدول بندی نیازهای مواد مغذی و مکانیسم جیره نویسی بوقلمون و جوجه ­گوشتی یکسان است. با این وجود در بوقلمون، طول دوره پرورش بیشتر و تفاوت نیازهای رشد جنس نر و ماده برجسته­ تر است و از آنجا که پس از سنین ۲۰ هفتگی، ماده ها دیگر نگهداری نمی شوند، نحوه ارائه نیازهای بوقلمون اندکی با جوجه گوشتی تفاوت دارد. در جدول مندرج ، هشت جیره متفاوت برای تغذیه بوقلمون های تجاری در سنین متفاوت ارائه شده است.

نیازهای مندرج در جدول برای هر دو جنس است ولی بسته به سن عرضه به بازار جنس ماده، تغییر جیره سریعتر است. به عبارت بهتر جیره هایی را که در یک سن خاص به مصرف بوقلمون های ماده میرسد، بوقلمون های نر در سنین بعدتر (یکی دو هفته مصرف می کنند. سنین مربوطه در جدول نشان داده شده و در ردیف های بعدی نیاز پروتئین، انرژی قابل متابولیسم، اسیدهای آمینه و کلسیم، فسفر قابل جذب، سدیم و کلر به همراه اسیدلینولئیک لیست شده است

ارقام متعلق به اسیدهای آمینه به دو صورت ارائه گردیده است. ارقام داخل پرانتز نیاز اسیدهای آمینه قابل هضم و اعداد اصلی، نیاز اسید آمینه کل است.

در جداول الف و ب ، ترکیب مواد مغذی، انرژی و اسیدهای آمینه ضروری برخی از رایجترین مواد خوراکی مورد استفاده در تغذیه بوقلمون ها ارائه شده است. این ارقام ضرورتا در مورد تمامی مواد همنام در مناطق مختلف دنیا صدق نمی کند. پرورش دهندگان هر منطقه بسته به مواد خوراکی در دسترس خود باید آنالیز مواد مغذی موجود در مواد خوراکی بوقلمون های خود را در یک آزمایشگاه معتبر انجام داده و خصوصیات غذایی هر یک را تعیین کنند و سپس در جیره نویسی بر اساس جدولمندرج  اقدام نمایند.

در صورت عدم دسترسی به ارقام دقیق آزمایشگاهی، میانگین ارقام ارائه شده توسط مؤسسات معتبر منطقه ای یا جهانی با احتیاط بکار می رود و حتی المقدور پس از بررسی عکس العمل حیوان به آن مورد ارزیابی قرار می گیرد.

جدول درج شده در ذیل ، ارقام قابلیت هضم اسیدهای آمینه ضروری مهم در برخی خوراک های رایج در جیره بوقلمون ها ارائه شده است. در صورت تمایل به جیره نویسی بر اساس اسیدهای آمینه قابل هضم (مندرج در ستون دوم نیازهای اسید آمینه در جدول مذکور)، درصد اسید آمینه اندازه گیری شده را در این ضرایب ضرب کرده و به عنوان اسید آمینه قابل هضم در مرحله جیره نویسی بکار می بریم.

قابلیت هضم اسیدهای آمینه ارقام ثابتی نیست و ممکن است بطورطبیعی حتی در یک رقم (واریته) از یک محصول زراعی مشخص تغییر کند. بعلاوه شرایط آب و هوایی، فصل کشت، کیفیت ذخیره سازی، عملیات فراوری و … بر قابلیت هضم آن تأثیرر می گذارد.

برای مثال اعمال حرارت بیش از اندازه بر محصولاتی از قبیل کنجاله ها موجب کاهش قابلیت هضم کل پروتئین و نیز قابلیت هضم اسیدهای أمينه به ویژه برخی از آنها (لایزین و آرژینین) می شود. تغذیه دقیق اسیدهای آمینه در پرندگان، مستلزم رعایت اصول علمی و پرنسیپ های آزمایشگاهی خاصی است که در کتب کلاسیک تغذیه به آن اشاره شده است.

ترکیب موادمغذی برخی مواد خوراکی قابل استفاده در تغذیه بوقلمون

با مصرف چنین جیره هایی، بوقلمون های نر در سن ۱۸ هفتگی با ضریب تبدیل  ۲٫۶ به وزن ۱۵ کیلوگرم میرسند در حالی که بطور متوسط ۱۱۰ تا ۱۳۰ گرم رشد داشته اند. ماده ها در سن ۱۴ هفتگی ضریب تبدیل ۲٫۲۵ به وزن ۷٫۵ کیلوگرم می رسند و متوسط افزایش وزن ۷۷ تا ۹۰ گرم دارند، ارقام بالاتر رشد روزانه متعلق به استانداردهای اروپایی و مصرف جیرهای متراکم تر است،

تولیدکنندگان ۳ سویه تجاری مشهور جهان (بوت، هیبرید و نیکلاس)، نیازهای غذایی جداگانه ای برای دوره آغازین و پایانی سویه های خود پیشنهاد می کنند که بعضا از نظر بسیاری از موادمغذی از قبیل انرژی، پروتئین، اسیدهای آمینه (به ویژه متیونین) و حتی ویتامین ها تفاوت دارند. نیازهای مواد معدنی و ویتامین بوقلمون های گوشتی در جدول زیر، ارائه گردیده است.

ضرایب قابلیت هضم اسیدهای آمینه برای تغذیه بوقلمون

لایزین متیونین متیونین+سیستین ترئونین تریپتوفان آرژینین
جو ۸۸ ۸۸ ۸۹ ۸۵ ۶۹ ۸۵
گندم ۱۰٫۵ ۸۶ ۹۱ ۹۱ ۸۷ ۸۶ ۸۵
خوراک گندم ۸۰ ۸۳ ۷۸ ۷۳ ۷۹ ۸۰
ذرت ۸ درصد ۹۲ ۹۴ ۹۰ ۸۵ ۸۱ ۹۳
سورگوم ۹۰ ۸۹ ۸۴ ۸۳ ۸۷ ۸۸
پودر ماهی خوب ۹۰ ۹۰ ۸۸ ۸۵ ۸۲ ۸۵
مخلوط پودر ماهی ۸۶ ۸۶ ۸۲ ۸۰ ۷۸ ۸۲
نخود ۸۵ ۷۳ ۶۸ ۷۸ ۶۶ ۸۷
کنجاله منداب ۸۰ ۸۴ ۸۰ ۷۳ ۸۰ ۸۷
کنجاله سویا ۴۴ درصد ۸۸ ۸۹ ۸۴ ۸۲ ۸۴ ۹۰
گلوتن ذرت ۶۰ ۷۶ ۸۸ ۸۳ ۷۹ ۶۶ ۸۶
کنجاله آفتابگردان ۸۷ ۹۲ ۸۷ ۸۲ ۸۷ ۹۳
لایزین هیدروکلراید ۱۰۰
دی ال متیونین ۱۰۰ ۱۰۰
ال ترئونین ۱۰۰

نیازهای غذایی بوقلمون مولد:

نیازهای غذایی بوقلمون مولد نیازهای غذایی بوقلمون های مولد در جدول فوق الذکر ارائه شده است. لازم است نرها به نوعی تغذیه شوند که در زمان قبل از انتخاب (بین ۱۴ تا ۱۶ هفتگی) به وزن هدف مناسب برسند.

در این جدول زمان های تغییر جیره نشان داده شده است. بعد از انتخاب، نرها را با استفاده از جیره ۴ به طور آزاد تغذیه می کنند و آن را تا ۱۷ هفته و حتی بعدتر ادامه می دهند به ویژه اگر وزن بوقلمون های نر زیر وزن هدف باشد. پس از آن و برای کاهش سرعت رشد آنها، از جیره نگهداری استفاده می شود.

همچنین قبل از ۱۶ هفتگی نیز چیره شماره ۴ در سطح کنترل شده به آنها داده می شود و سرعت رشد آنها در حد مناسبی که نزدیک وزن هدف باشد حفظ می گردد.

بوقلمون های ماده براساس وزن هدف تغذیه می شوند. در جدول زیر سن تغییر جیره ها نشان داده شده است. بعد از این دو جیره یک فرآیند دینامیک اندازه گیری وزن و تصحیح سن تغییر غذا بکار می رود. لازم است برای تصمیم­گیری در این زمینه، برنامه تغذیه براساس سرعت رشد گله، تعداد مناسبی از آنها وزن شوند.

بوقلمون های ماده هر هفته وزن می شوند و بلافاصه تغییر احتمالی جیره برای هفته بعد عملی می گردد. اگر وزن آنها بیشتر از ارقام هدف باشد، آنگاه بلافاصله به جیره بعدی منتقل می شوند و اگر وزن آنها پایین تر از وزن هدف است، همچنان به مصرف جیره با سطح پروتئین بالاتر ادامه می دهند، در دیاگرام  نمونه هایی از برنامه تغذیه جیره غذایی نشان داده شده است. بسته به سلامت گله و کیفت مدیریت و دمای محیطی، در صورت کاهش وزن و عقب افتادن بوقلمون های ضروری است که آنها را به سمت مصرف سطح پروتئین بالاتر هدایت کنیم.

ویتامین و مواد معدنی مورد نیاز بوقلمون های گوشتی

ویتامین در هر کیلوگرم در کیلوگرم جیره ۱۳ تا کشتار
۴-۰
ویتامین A IU ۱۵۰۰۰ ۱۰۰۰ ۸۰۰۰
ویتامین D3 IU ۵۰۰۰ ۳۰۰۰ ۲۰۰۰
ویتامین E mg ۱۰۰ ۸۰ ۵۰
ویتامین K mg ۵ ۳ ۳
اسیدفولیک mg ۳ ۲ ۲
اسیدنیکوتینیک mg ۷۵ ۵۰ ۴۰
اسیدپنتوتنیک mg ۲۵ ۱۵ ۱۵
ریبوفلاوین (B2) mg ۸ ۶ ۶
تیامین (B1) mg ۵ ۱ ۱
پیریدوکسین (B6) mg ۷ ۵ ۳
بیوتین ۳۰۰ ۳۰۰ ۲۰۰
کولین کلراید mg ۴۰۰ ۱۵۰ ۱۰۰
ویتامین B12 ۲۰ ۲۰ ۲۰
ید mg ۲ ۲ ۲
سلنیم ۲۰۰ ۲۰۰ ۲۰۰
مس mg ۲۰ ۲۰ ۲۰
آهن mg ۵۰ ۲۰ ۲۰
منگنز mg ۱۲۰ ۱۰۰ ۱۰۰
روی mg ۱۰۰ ۷۰ ۷۰

باید توجه داشت که در سن بین ۲۴ تا ۲۹ هفتگی نیز بوقلمون ها بر اساس وزن هدف به رشد خود ادامه دهند زیرا این دوره از نظر روند رشد و نمو بوقلمون های ماده اهمیت زیادی دارد. نقطه اوج تولید تخم و دوام آن بستگی اکید به رشد مداوم آنها در این دوره دارد کما اینکه این وضعیت شرایط بوقلمون ها را آماده می کند که نسبت به محرک های نوری از طریق افزایش وزن قبل از گذاردن اولین تخم پاسخ دهند. اگر گله سنگین تر از وزن هدف ۲۴ هفتگی است، درصد تفاوت مشاهده شده بین وزن واقعی بدن و وزن هدف محاسبه میشود.

این درصد برای محاسبه مقدار افزایش وزن ۲۹ هفتگی بکار می رود. در این دوره نباید بوقلمون ها به سمت هدف اولیه هدایت شوند. گله­ های با رشد آهسته نباید بیش از ۳ درصد کمتر از وزن هدف ۲۹ هفتگی وزن داشته باشند. اگر گله در سن ۲۵ هفتگی بیش از ۳ درصد کمبود وزن داشت، لازم است تا زمان تغییر برنامه نوری یک جیره با پروتئین بیشتر مصرف کند و به این ترتیب رشد بیشتر آنها تحریک شود.

نیازهای مواد مغذی گله­ های مولد «بوت» در دوره رشد:

سطح پروتئین خام جیره ها بسته به مواد خوراکی در دسترس تغیر می کند و تا بتوان باید از زیادی پروتئین در جیره خودداری کرد.

در صورت استفاده از سطوح دیگر انرژی قابل متابولیسم باید نسبت سایر مواد مغذی به آن را تغیر داد.

برای اطمینان از رشد مناسب بوقلمون ها باید وزن کشی نمونه ای انجام شود.

در صورت کیفیت نامناسب پلت و دیگر عوامل و کاهش رشد بوقلمون ها، جیره ای با سطح بالاتری از مواد مغذی به انرژی مصرف شود.

نرهای پس از ۱۷ هفتگی بصورت آزاد از جیره نگهداری مصرف می کنند. برای کنترل وزن نرها از جیره ۴ استفاده می شود.

عواملی از قبیل تراکم، کیفیت بلت، دما و تهویه بر روی سرعت رشد بوقلمون ها موثرند. توجه خاصی باید در فاصله ۱۶ تا ۲۹ هفتگی در آب و هوای گرم انتهای بهار و فصل تابستان به عمل آید. در صورتی که گله ها در سن ۱۶ هفتگی زیر وزن هدف باشند، خطر آن وجود دارد که در سن ۲۹ هفتگی سبک باشند، مگر اینکه رشد آنها از نزدیک مورد توجه قرار گیرد و به همان تناسبه جیره انها (مطابق دیاگرام ) تغیر یابد.

روند تصمیم گیری برای تغییر جیره بوقلمون های ماده:

همچنین گله بوقلمون ها باید در فاصله بین تغیر برنامه نوری و اولین تخمگذاری همچنان به رشد خود ادامه دهد. وزن بدن و مصرف غذای بوقلمون ها در طول دوره تخمگذاری برای هر یک از سویه­ های بوقلمون عرضه می شود. در طول دوره تخمگذاری باید به مصرف اسیدهای آمینه و کلسیم توجه خاصی به عمل آید به ویژه در نقطه پیک تولید که تغذیه این مواد مغذی اهمیت بیشتری دارد.

در صورت کاهش مصرف غذا به دلیل افزایش دمای محیطی با کیفیت نامناسب پلت، نسبت بین مواد مغذی به انرژی افزایش یابد. این افزایش را معمولا در مقیاس فصلی و منطبق بر جدول فوق به اجرا در می آورند. هدف ما در ۶ هفته اول دوره تولید تخم این است که مصرف غذا را به حداکثر برسانیم. هر عاملی که اثر بدی روی مصرف غذا دارد از بین برده شود.

این عوامل شامل کیفیت نامناسب پلت و تغیر ناگهانی ترکیب مواد خوراکی جیره است. در جداول مختلف میزان نیاز مکمل های ویتامین و مواد شده است. معدنی ذکر شده است، نیازهای ویتامینی و مواد معدنی بوقلمون های گله مادری در جدول زیر ذکر شده است.

جیره پیش تخمگذار:

تخم گذاری بوقلمون

تخم گذاری بوقلمون

استفاده از جیره پیش تخم گذاری در بوقلمون مورد مشاجره متخصصین است. جیره های پرتراکم در این دوره با این فرد مورد استفاده قرار می گیرد که قبل از ورود به دوره تخم گنای بدن آنها را آماده کند.

این مسئله به ویژه زمانی درست است که پرنده در این مرحله به دلیل ضعف مدیریت پرورش، زیر وزن استاندارد خود باشد، البته در مورد پرندگانی که دارای وزن و شرایط ایدآل هستند، استفاده از جیره پیش تخمگذار از مزیت چندانی برخوردار نیست.

در برخی پرندگان دیگر جیره پیش تخمگذار به منظور تحریک بدن برای توسعه استخوان های مدولار مصرف می شود تا بتوانند در دوره تولید تخم پوسته های تخم مناسبی ایجاد کنند. در مورد بوقلمون ذکر این نکته خالی از لطف نیست که آنها مقادیر قابل ملاحظه کلسیم را از جیره دوره تخمگذاری خود به دست می آورند و لذا مصرف جیره پیش تخمگذار به منظور تحریک استخوان های مدولار چندان اهمیت ندارد. از طرفی بوقلمون ها الگوی غیرمعمولی از مصرف خوراک را در رابطه با تولید تخم نشان می دهند.

به موازات فرا رسیدن پیک تولید بوقلمون ماده، مصرف غذای آنها کاهش می یابد و گاه از ۳۰۰ گرم در روز به ۲۰۰ گرم کاهش می یابد. همزمان در حال افزایش تولید تخم هستند و در نتیجه توازن منفی انرژی به معنی کاهش مصرف خوراک به افزایش تولید تخم را تجربه می کنند. این عدم توازن همراه با کاهش وزن بدن است (تصویرموجود) که گاه به مرز خطرناک یک کیلوگرم می رسد.

به همین دلیل کنترل وزن ماده ها و تأمین وزن مناسب ۳۰ هفتگی (شروع تخمگذاری در بوقلمون ماده از اهمیت زیادی برخوردار است. در این دوره بوقلمون ها به مصرف چربی جیره، عکس العمل مناسبی نشان می دهند.

تصویر مندرج : تغییرات مصرف غذا، وزن بدن و تولید تخم بوقلمون پس از شروع تولید تخم

تغذیه نرهای مولد:

نرهای مولد معمولا تا سن ۱۶ هفتگی با جیره های غذایی بدون محدودیت تغذیه می شوند تا به نحو مناسبی رشد کرده و در سن ۱۶ تا ۱۸ هفتگی در معرض انتخاب قرار گیرند. هدف از این انتخاب، تعیین بهترین نرها برای نسل بعد است. در سن ۱۶ هفتگی جیره غذایی نرهای انتخاب شده به سمت جیره نگهداری پیش می رود تا رشد آنها آهسته شود. از سن ۲۰ هفتگی، یک روش محدودیت مصرف غذا استفاده می شود تا بهترین نرها را برای اسپرم گیری بوجود آورد.

مواد مغذی مورد نیاز گله های مولد بوت (برای جیره های مصرف شده تا تخمگذاری مواد مغذی

مواد مغذی جیره مولد ۱ جیره مولد ۲ جیره مولد ۳
انرژی قابل متابولیسم Kcak/kg ۲۸۰۰ ۲۸۵۰ ۲۹۰۰
لیپید کل z ۶٫۵-۵ ۷-۵ ۷٫۲- ۶٫۵
پروتئین خام z ۱۶-۱۴ ۱۷٫۵-۱۶ ۱۹-۱۷٫۵
لایزین z ۰٫۷۲ (۰٫۶۳) ۰٫۷۹ (۰٫۶۹) ۰٫۹ (۰٫۷۹)
متیونین z ۰٫۳۷ (۰٫۳۳) ۰٫۳۹ (۰٫۳۶) ۰٫۴۳ (۰٫۴)
متیونین +سیستین z ۰٫۶۲ (۰٫۵۳) ۰٫۶۴ (۰٫۵۶) ۰٫۷۲ (۰٫۶۳)
تریپتوفان z ۰٫۱۷ (۰٫۱۵) ۰٫۱۸ (۰٫۱۶) ۰٫۲۱ (۰٫۱۸)
ترنونین z ۰٫۴۸ (۰٫۴۳) ۰٫۵۰ (۰٫۴۲) ۰٫۵۷ (۰٫۴۸)
آرژینین z ۰٫۷۵ (۰٫۶۵) ۰٫۸۳ (۰٫۷۴) ۰٫۹۴ (۰٫۸۴)
کلسیم z ۲٫۶ ۲٫۷ ۳
فسفر قابل جذب z ۰٫۳۵ ۰٫۴۰ ۰٫۴۲
حداقل سدیم z ۰٫۱۵ ۰٫۱۵ ۰٫۱۵
نمک z ۰٫۳۳-۰٫۳ ۰٫۳۳- ۰٫۳ ۰٫۳۶-۰٫۳۳
اسیدهای چرب ضروری z ۱٫۵ ۱٫۶ ۱٫۷
استفاده از جیره ها به دو صورت خوراک دهی فصلی زمستان با میانگین دمای ۲۴ ساعته کمتر از ۱۰۰ درجه برای تابستانهای مناطق حاره یا بهار و پاییز مناطق مدیترانه برای تابستان های گرم با حداکثر دمای ثابت بالای ۲۵ درجه
تغذیه مرحله ای در جاهایی که دما بالای ۱۵ درجه است: پاییز، زمستان، بهار، تابستان ۰ تا ۱۲ هفته تخمگذاری

مولد ۲

مولد ۴

تا انتهای تخمگذاری

مولد ۱

مولد ۲

سطح انرژی متابولیسمی، برای مثال ارائه شده است. انرژی واقعی جیره ها ممکن است بسته به مواد خوراکی اولیه، ۵۰ کیلوکالری بالاتر یا پایین تر باشد.

در تابستان می شود ۲۰ درصد انرژی جیره از چربی گرفته شود به شرطی که کیفیت پلت حفظ شود. ۵ درصد چربی در این جیره ها مناسب است.

سطح پروتئین خام نیز بسته به موادخوراکی در دسترس تغیر می کند. ارقام نشان­ دهنده شده حداقل، تنها به عنوان راهنما بکار می روند.

مشخصه های بالا مستلزم آن است که کیفیت موجب محدود ساختن مصرف غذا نشود. اگر کیفیت پلت نامناسب بود، نسبت موادمغذی به انرژی (و در نتیجه مصرف موادمغذی) افزایش یابد.

جیره ها یا در مبنای فصلی و یا مرحله توید تغیر می یابند. در اغلب موارد تغییرات در مبنای فصلی ترجیح داده می شود. در مواردی که مصرف خوراک در ابتدای تخمگذاری پایین است. توصیه می شود که از سیستم تغذیه مرحله ای استفاده شود.

سن اعمال محدودیت تغذیه بستگی به رشد پیشین بوقلمون دارد و هرگز نباید تا قبل از رسیدن وزن آنها به ۹۲ درصد وزن هدف ۲۰ هفتگی، محدودیت را آغاز کرد. در دوره بین ۲۰ هفتگی تا زمان تغییر رژیم نوری آنها بهترین دوره کاهش سرعت رشد آنهاست. کنترل سرعت رشد بوقلمون های نر مولد موجب بهبود کیفیت اسپرم آنها از نقطه نظر کیفی و کمی می شود. بعلاوه مزایایی زیر را دارد:

الف- نرها سبکتر شده و راحتتر میتوان از آنها اسپرم گرفت. این مساله هم برای بوقلمون و هم برای انسان مزیت دارد.

ب-در این وضعیت شاسیتگی بوقلمون ها میزان بقای آنها بیشتر است.

ج- تولید اسپرم در آنها بهتر و طولانی تر است و به کاهش ناباروری آنها به ویژه در سنین بیشتر کمک می کند.

د- خطر وارد شدن نرها به دوره پرریزی در اواخر دوره تولید (۴۰ تا ۵۰ هفتگی) کاهش می یابد.

ه- هزینه خوراک به ازای هر لوله اسپرم کاهش می یابد.

نیازهای ویتامین و موادمعدنی بوقلمون های گله مادری

ویتامین در هر کیلوگرم آغازین (۶-۰ هفته) رشد (۲۹-۶ هفته) تخمگذاری (بالای ۲۹ هفته)
پایه گندم پایه ذرت پایه گندم پایه ذرت پایه گندم پایه ذرت
ویتامین A IU ۱۲۰۰۰ ۸۰۰۰ ۶۰۰۰ ۱۲۰۰۰ ۱۱۰۰۰
ویتامین D3 IU ۵۰۰۰ ۴۰۰۰ ۴۰۰۰ ۵۰۰۰ ۵۰۰۰
ویتامین E mg ۱۰۰ ۵۰ ۵۰ ۱۲۰ ۱۲۰
ویتامین K mg ۴ ۲ ۲ ۵ ۵
اسیدفولیک mg ۴ ۲ ۲ ۶ ۶
اسیدنیکوتینیک mg ۸۰ ۵۰ ۵۵ ۷۰ ۸۰
اسیدپنتوتنیک mg ۲۸ ۱۵ ۱۶ ۲۵ ۲۸
ریبوفلاوین (B2) mg ۱۰ ۵ ۵ ۲۰ ۲۰
تیامین (B1) mg ۴ ۱ ۱ ۴ ۴
پیریدوکسین (B6) mg ۶ ۵ ۴ ۷ ۶
بیوتین ۰٫۲ ۰٫۳ ۰٫۲ ۰٫۴۵ ۰٫۳
کولین کلراید mg ۱۶۰۰ ۱۲۰۰ ۱۲۰۰ ۱۶۰۰ ۱۶۰۰
ویتامین B12 ۰٫۰۴ ۰٫۰۲۰ ۰٫۰۲ ۰٫۰۴ ۰٫۰۴

مواد معدنی افزوده شده به کیلوگرم

ید mg ۳ ۲ ۳
سلنیم mg ۰٫۴ ۰٫۳ ۰٫۴
مس mg ۱۰ ۱۰ ۱۰
آهن mg ۴۵ ۴۰ ۴۵
مولیبدن mg ۰٫۵ ۱
منگنز mg ۱۲۰ ۱۱۰ ۱۲۰
روی mg ۱۱۰ ۸۰ ۱۱۰

۵۰ درصد سلنیم بصورت ارگانیک

در جریان آسیاب مقداری از ویتامین ها از بین میروند و باید یک مقدار سطح ویتامین ها را افزایش داد.

نیاز موادمعدنی و ویتامین ها در نرهای مولد شبیه ماده هاست.

بسته به شرایط محیطی، استفاده از کوکوسیدیواستات، اسیدهای آمینه مصنوعی و آنتی اکسیدان ها و محرک های رشد

کنترل وزن بوقلمون های نر مولد:

دو روش محدودیت غذایی برای کنترل رشد نرهای مولد عبارتند از:

الف- روش «کیفی» که در آن از یک جیره کم پروتئین تحت عنوان جیره نگهداری بصورت آزاد استفاده می شود.

ب- روش «کمی» که از یک جیره کم پروتئین ولی همراه با محدودیت مصرف غذا استفاده می شود و مقدار مشخصی از غذا در روز به هر بوقلمون نر داده می شود.

راهنمای وزن بوقلمون نر مولد سویه بوت-۸

سن (هفته) حداقل حداکثر
وزن زنده (کیلوگرم) افزایش وزن (گرم) وزن زنده (کیلوگرم) افزایش وزن (گرم)
۲۰ ۱۸ ۴۲۵ ۱۸ ۵۲۵
۲۵ ۲۰٫۱ ۴۲۵ ۲۰٫۶ ۵۲۵
۳۰ ۲۲٫۱ ۲۹۰ ۲۳٫۱ ۳۹۰
۳۵ ۲۳٫۹ ۲۹۰ ۲۵٫۱ ۳۹۰
۴۰ ۲۵ ۲۹۰ ۲۷ ۳۹۰
۴۵ ۲۶٫۵ ۲۹۰ ۲۹ ۳۹۰
۵۰ ۲۷٫۹ ۲۹۰ ۳۰٫۹ ۳۹۰
۵۵ ۲۹٫۴ ۲۹۰ ۳۲٫۹ ۳۹۰
۵۶ ۲۹٫۷ ۲۹۰ ۳۳٫۳ ۳۹۰

پروفیل رشد:

غذای بوقلمون

غذای بوقلمون

راهنمای حداقل و حداکثر وزن بوقلمون های نر در زمان اعمال محدودیت غذایی در جداول ویژه هر یک از سویه های مولد عرضه می شود. در جدول ، خلاصه ای از راهنمای وزن سویه بوت- ۸ (با فاصله ۵ هفته) نشان داده شده است. در جداول اصلی وزن های پیشنهادی به صورت هفتگی ارائه شده است. هدف رشد بوقلمون ها در داخل این محدوده است. باید توجه داشت که پتانسیل ژنتیکی رشد بوقلمون های نر به مراتب بیشتر از این مقدار است.

کنترل کیفی:

در این روش از یک جیره کم پروتئین مبتنی بر غلات به نام «جیره نگهداری بوقلمون تر» و به صورت آزاد برای تغذیه بوقلمون استفاده می شود (جدول بالا – دو ستون آخر). کاهش نسبت پروتئین به انرژی مصرف جیره نیز مناسب است زیرا بوقلمون ها برای تأمین انرژی مورد نیاز خود غذا می خورند و در صورت جیره های پرانرژی و کم پروتئین، کل پروتئین مصرفی آنها کاهش می یابد. برای توسعه چنین جیره هایی لازم است میزان پروتئین غلات را دانست.

نسبت انرژی به پروتئین را از طریق افزودن چربی کنترل می کنند. البته جیره های پلت شده با چربی بالا خطراتی دارند. ابتدا توجه شود که بوقلمون ها اگر بوقلمون ها وزن کمتری دارند، محدودیت تغذیه به تأخیر بیافتد. حداقل به وزن ۹۲ درصد وزن هدف خود رسیده باشند و سپس برنامه محدودیت تغذیه آنها آغاز گردد.

لازم است پس از مصرف جیره های نگهداری، هر هفته وزن آنها کنترل شود تا وزن به کمتر از وزن هدف فرو نیافتند. اگر متوجه شدیم نرها خیلی آهسته رشد می کنند می توان مقداری جیره پیش تخمگذار ماده ها را به آنها داد و وزن آنها را کنترل کرد تا به وزن هدف نزدیک شود. اغلب استفاده از جیره های نگهداری بوقلمون های نر در زمان گرفتن اسپرم نیز دنبال می شود. می توان در این زمینه از کنترل کمی (مبحث بعد) استفاده کرد.

کارایی روش کنترل کیفی وزن بوقلمون ها تابع سطح مصرف پروتئین است و پیش بینی آن مشکل است. بعید نیست حتی نرهای محدود شده به وزن نرهای غیرمحدود شده برسند.

ویتامین و مواد معدنی موردنیاز بوقلمون های نر در زمان محدودیت غذایی

مواد مغذی (در کیلوگرم) ۱۶ تا ۲۹ هفتگی ۲۹ تا پایان
ویتامین آ IU ۸۰۰۰ ۱۵۰۰۰
ویتامین دی ۳ IU ۲۰۰۰ ۵۰۰۰
ویتامین ایی mg ۳۰ ۱۲۰
ویتامین کا mg ۳۰ ۱۲
اسیدفولیک mg ۲۰ ۳
اسیدنیکوتینیک mg ۴۰ ۷۰
اسیدپنتوتنیک mg ۱۵ ۲۵
ریبوفلاوین (B2) mg ۶ ۲۰
تیامین (B1) mg ۱ ۲
پیریدوکسین ((B6 mg ۳ ۵
بیوتین mg ۲۰۰ ۴۰۰
کولین کلراید mg ۱۰۰ ۴۵۰
ویتامین B12 g ۲۰ ۳۰
ید mg ۲ ۲
سلنیم mg ۲۰۰ ۲۰۰
مس mg ۲۰ ۲۰
آهن mg ۲۰ ۵۰
منگنز mg ۱۰۰ ۱۲۰
روی mg ۷۰ ۱۰۰

کنترل کمی:

امتیاز مهم این روش بر کنترل کیفی این است که در هر زمانی، میزان رشد بوقلمون ها تحت کنترل پرورش دهنده است. این روش احتیاج به اندکی سرمایه گذاری در موارد زیر دارد:

الف- زمان لازم برای پایش و ثبت اطلاعات وزن بدن و شرایط بدنی بوقلمون ها بصورت هفتگی

ب- زمان مورد نیاز برای آموختن و بکارگیری تکنیک های مربوطه

ج- استفاده از ابزارهای مناسب غذا دهی برای اطمینان از اینکه فضای دانخوری کافی در دسترس همه نرها قرار دارد و تمامی آنها قادرند همزمان به مصرف غذا بپردازند.

بهتر است از دانخوری های گرد برای تغذیه بوقلمون استفاده شود (یک دانخوری به ازای ۵ تا ۸ بوقلمون) زیرا قبل از پایین الان داوری ها، همه آنها را به یکنواخت بر می کنند. نرها تنها یک بار در روز تغذیه می شوند. تغذيه بوقلمون ها همراه با محدودیت کمی بهتر است در واحدهای جداگانه انجام شود که ۱۲ تا ۲۴ تا از بوقلمون ها در یک جایگاه در کنار هم نگهداری شده اند.

در این حالت دانخوری های ناودانی خط مراتب بهتر است و باید ۲۵ الی ۳۵ سانتی متر فضای دانخوری به ازای هر بوقلمون در نظر گرفت تان زمان شروع تغذیه همه آنها به دان دسترسی داشته باشند. بنابراین بوقلمون های نر در این جایگاه های ۱ متر مربع فضای کف و ۲۵ تا ۳۵ سانتی متر دانخوری ناودانی نیاز دارند. در صورت استفاده دانخوری ها تشتکی به ازای هر ۵ تا ۷ بوقلمون یک تشتک استفاده می شود.

معمولا مصرف غذای بوقلمون های نر یک بار در روز و پس از اسپرم گیری انجام می شود. آب همیشه در دسترس آنها قرار دارد. محدودیت کمی را می توان در حول و حوش ۲۰ هفتگی انجام داد مشروط بر اینکه وزن آنها ۹۲ درصد وزن هدف شده باشد، برای تغذیه آنها از یک جیره پیش تخمگذار (جدول فوق الذکر) استفاده می شود. در ابتدا بسته به وزن پرنده و دمای محیط مقدار ۴۰۰ تا ۵۰۰ گرم به ازای هر بوقلمون داده می شود.

در دماهای گرم مقدار کمتر و در هوای سرد مقدار بیشتری غذا لازم است. تا سن ۲۹ هفتگی لازم است که بوقلمون ها تقریبا به میزان ۴۰۰ تا ۵۰۰ گرم در هر هفته رشد کنند. از سن ۳۰ تا ۵۶ هفتگی افزایش وزن ۳۰۰ تا ۴۰۰ گرم در هفته مناسب است، در تمامی هفته ها، وزن بوقلمون ها است که مقدار غذای تخصیص یافته را تعیین می کند. حد مجاز مصرف غذا تابع میزان انرژی جیره، کیفیت پلت و دمای محیط است.

نکته مهم اینکه بوقلمون ها نباید به هیچ وجه کاهش وزن پیدا کنند. در این صورت مقدار تخصيص غذا به اندازهای تغیر یابد که دوباره وزن آنها به وزن هدف نزدیک شود. بلافاصله بعد از شروع برنامه محدودیت غذایی، وزن کشی هفتگی آغاز شود.

وزن کشی در غروب صورت می گیرد در حالی که غذا در ساعات صبح به آنها داده شده است. در برنامه های تولید اسپرم، نر معینی را به صورت هفتگی وزن کشی می کنند. در زمان وزن­ کشی از قپان های مناسب وزن کشی گوسفند استفاده شود تا بوقلمون ها در معرض تنش بیهوده قرار نگیرند. گرفتن آنها از پا به شدت خطرناک است.

مصرف جیره های پلت با کیفیت در این بوقلمون ها مهم است زیرا جیره های آردی موجب نزاع میان آنها و توسعه مشکلات تنفسی می شود.

نیاز ویتامین ها و مواد معدنی بوقلمون های نر در زمان کنترل مصرف غذا به شرح جدول مندرج است.

محدودیت مواد خوراکی:

مواد مورد نیاز بوقلمون

مواد مورد نیاز بوقلمون

ذرت ماده خوراکی پایه تغذیه بوقلمون است و در شرایط عادی حداقل ۱۰ و حداکثر ۶۰ درصد استفاده می شود. در تابستان این ارقام به ترتیب برابر ۲۰ و ۶۰ درصد است. حداقل سطح مصرف ذرت برای جلوگیری از تغییرات شدید مصرف گندم و ذرت در فرمولاسیون های متوالی است. اگر ذرت به دلایلی کمیاب یا گران بود، مصرف آن به تدریج کاهش می یابد.

حداقل و حداکثر سطح مصرف گندم در شرایط عادی به ترتیب برابر ۲۰ و ۶۰ درصد و در شرایط تابستان به ترتیب ۲۵ و ۵۰ درصد است. در مجموع کل محدودیت فراورده های گندم از قبیل گندم، تریتیکاله و نرمه گندم در شرایط معمولی به ترتیب ۲۰ و ۵۰ و در تابستان ۲۵ و ۵۰ درصد است. سورگوم و جو تنها در شرایط معمولی حدکتر در سطح ۱۰ درصد بکار می روند. محصولات جانبی غلات نیز بکار می روند. سیوس حداکثر ۵ درصد در شرایط معمولی استفاده می شود.

در حالی که در تابستان مصرف نمی شود ولی پودر گلوتن ذرت در شرایط معمولی و در تابستان حداکثر ۵ درصد استفاده می شود. مصرف روغن تابع کیفیت پلت است. روغن های اشباع نشده حداقل و حداکثر ۵ درصد در شرایط معمولی و در تابستان به تریب ۱٫۵ و ۶ درصد بکار می رود. چربی های اشباع شده (چربی های حیوانی) در سطح کمتری مصرف می شوند؛ بطوری که حداقل و حداکثر مصرف آنها در شرایط معمولی ۱و۳ درصد و در تابستان ۱ و ۲٫۵ درصد است.

مجموع چربی های اشباعی و غیر اشباعی را می توان در شرایط معمولی حداقل ۲ و حداکثر ۴٫۵ درصد بکار برد. در شرایط تابستان می توان سطح بالاتری از آن را مصرف کرد که به ترتیب برابر ۳ و ۶ درصد است. کنجاله سویای ۴۸ درصد در هر شرایطی حداکثر ۴۰ درصد در جیره بکار می رود.

دانه های عصاره گیری شده منداب اساسا بکار نمی روند ولی دانه های کامل آن را می توان در سطح ۳ درصد در شرایط معمولی بکار برد در حالی که مصرف تابستانه آنها خطرناک است.

دانه های آفتابگردان عصاره گیری شده در شرایط معمولی حداکثر ۵ و در شرایط تابستان حداکثر ۳ درصد بکار می رود؛ در حالی که دانه های آفتابگردان کامل را به ترتیب می توان در سطح حداکثر ۷ و یا ۵ درصد در شرایط معمولی و تابستان بکار برد. نخود در هر شرایط حداکثر در سطح ۵ درصد بکار می رود.

برای تغذیه بوقلمون پروتئین های حیوانی از قبیل پودر ماهی بهتر است حداقل ۲٫۵ درصد در جیره های بوقلمون ها مصرف شود. مقدار آن را در شرایط تابستان می توان به حداکثر ۷ درصد افزایش داد. ملاس در سطح حداکثر ۱ درصد و پودر یونجه حداکثر ۲٫۵ درصد مصرف می شود.

 

امتیاز شما به مقاله
[: 8 امتیاز از مجموع: 4.9]

ترجمه

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *